Að skrifa kveðjuræðu fyrir minningarathöfn

Kveðjuræða þarf ekki að innihalda heila ævisögu. Tilgangur hennar er að miðla því sem þú vilt minnast við tiltekna athöfn. Byrjaðu á nokkrum raunverulegum atvikum fremur en að reyna að semja hástemmt orðalag. Stutt, samfelld frásögn getur lýst manneskju nákvæmar en langur listi eiginleika og almennra orða.

Ákveddu stað ræðunnar í athöfninni

Spyrðu skipuleggjandann hvenær þú talar og hversu mikill tími er til ráðstöfunar. Kannaðu hvort aðrir ættingjar muni einnig leggja sitt af mörkum. Ef fleiri ætla að segja sömu sögu skuluð þið ákveða ólík viðfangsefni fyrirfram. Lengdin ætti að fylgja raunverulegri dagskrá athafnar fremur en stærð niðurhalaðs ræðusniðmáts.

Ákveddu hvort þú lesir á staðnum, afhendir athafnarstjóra textann eða takir hann upp fyrirfram. Hvert fyrirkomulag getur krafist ólíkrar setningalengdar eða tæknilegs undirbúnings. Ef þýðing er fyrirhuguð skal ganga frá henni fyrir síðustu æfingu svo báðar útgáfur miðli sömu frásögn innan umsaminna tímamarka.

Veldu minningar sem þú getur lýst nákvæmlega

Skrifaðu niður nokkur atvik sem þú manst í raun: sameiginlegt verkefni, ferð, samtal eða daglegan vana. Veldu síðan meginviðfangsefni, svo sem áhugamál viðkomandi eða hvernig hann annaðist aðra. Það getur tengt atvikin án þess að verða víðtæk fullyrðing sem reynir að útskýra alla þætti lífs hans.

Staðfestu nöfn, staði og dagsetningar hjá einhverjum sem þekkir þau. Ef atriði er enn óvíst skaltu sleppa því eða lýsa atvikinu án nákvæmrar dagsetningar. Ekki búa til tilvitnun vegna þess að hún virðist viðeigandi. Settu minningu þína fram sem eigin reynslu fremur en að gefa í skyn að hún sé eina mögulega frásögn fjölskyldunnar.

Skrifaðu fyrir upplestur fremur en hljóðlausan lestur

Styttri setningar og skýrt aðgreindar málsgreinar auðvelda upplestur. Skiptu flókinni hugsun í stað þess að reyna að flytja hana í einni andrá. Fjarlægðu orð sem þú myndir ekki venjulega nota. Það er óþarfi að taka upp ókunnugan tjáningarmáta aðeins vegna þess að hann virðist formlegri eða hátíðlegri á blaði.

Upphafið getur tilgreint tengsl þín við viðkomandi og það sem þú vilt rifja upp. Notaðu miðjuna fyrir valin atvik og ljúktu með einni heilli hugsun. Forðastu að hefja nýtt ævisögulegt viðfangsefni í lokasetningunum. Ræðan ætti að enda skýrt fremur en að stöðvast vegna þess að úthlutaður tími sé búinn.

Athugaðu hvað á heima í opinberri frásögn

Persónuleg minning getur skipt miklu máli án þess að henta öllum viðstöddum. Ræddu við viðkomandi ættingja um viðkvæmar fjölskylduaðstæður og sögur sem varða aðra. Ræða ætti ekki óvænt að afhjúpa einkaupplýsingar. Veldu húmor aðeins þegar merkingin er skiljanleg án langrar útskýringar eða einkasamhengis sem áheyrendur þekkja ekki.

Ef fleiri fara yfir textann skaltu fela einum að halda utan um lokaútgáfuna. Annars getur síðasti dagurinn fært margar skrár með ólíkum nöfnum, dagsetningum eða endum. Eftir breytingar skaltu lesa alla ræðuna aftur í stað þess að athuga aðeins málsgreinarnar sem voru breyttar.

Undirbúðu sjálfan upplesturinn

Lestu textann upphátt og mældu lengd hans. Prentaðu hann með þægilegu bili, aðgreindu málsgreinar skýrt og númeraðu síðurnar. Gefðu varaafrit þeim sem gæti haldið lestrinum áfram ef þörf krefur. Ákveðið það fyrirfram fremur en að ætlast til að annar finni réttan texta fyrirvaralaust í athöfninni.

Varðveittu ræðuna síðan í fjölskyldusafni með dagsetningu og nafni höfundar. Leiðbeiningar um stafrænt safn útskýra skipulag skráa. Ef ræðan verður síðar birt skaltu meta hvort persónulegu atvikin henti víðari áheyrendahópi, í stað þess að gera ráð fyrir að leyfi fyrir athöfn nái einnig yfir alla síðari notkun.